Traduzione / tłumaczenie: Izabella Teresa Kostka

Oggi, a distanza di dieci anni dalla pubblicazione del Manifesto del Realismo Terminale al Salone del libro di Torino e dall’entrata ufficiale del Movimento del RT nel panorama letterario italiano e internazionale, sempre più autori aderiscono alla sua stilistica e seguono con entusiasmo il suo fondatore M° Guido Oldani. Le nuove voci poetiche si accendono come i fari fendinebbia sulla tangenziale, proseguono il viaggio verso le terre da esplorare. Con piacere presento oggi la poetessa veronese Annachiara Marangoni.

Dzisiaj, dziesięć lat po opublikowaniu Manifestu Realizmu Terminalnego na Targach Książki w Turynie i oficjalnym wejściu Ruchu RT do włoskiej i międzynarodowej panoramy literackiej, coraz więcej autorów przyłącza się do tej stylistyki i entuzjastycznie podąża za jego założycielem M ° Guido Oldanim. Nowe głosy poetyckie błyszczą jak światła przeciwmgielne na obwodnicy, kontynuując podróż w kierunku rozległych krain do odkrycia. Z przyjemnością przedstawiam dziś poetkę z Werony – Annachiarę Marangoni.

~

Annachiara Marangoni, l’autrice veronese è pedagogista, vive e lavora a Trento da circa 20 anni, attualmente dirige una cooperativa sociale che si occupa di disabilità intellettiva. Primariamente di formazione scientifica, poi umanistica, non ha mai smesso di amare nel linguaggio la ricerca letteraria e l’arte. Autrice di due volumi di poesia editi da “Montedit” (Milano): “Nerooro” del 2013 e “Il corpo Folle” del 2019, sta seguendo un percorso con il maestro Guido Oldani, padre del Realismo Terminale. Gli inediti presentati sono inclusi nel laboratorio RT.

Annachiara Marangoni pochodzi z Werony, jest pedagogiem, mieszka i pracuje w Trydencie od około 20 lat, obecnie kieruje ugrupowaniem społecznym zajmującym się niepełnosprawnością intelektualną. Otrzymała wykształcenie ścisłe i humanistyczne, rozmiłowana od zawsze w poszukiwaniach stylistycznych, lingwistycznych i literackich. Autorka dwóch tomików wierszy wydanych przez “Montedit” (Mediolan): “Nerooro / Czarne złoto” z 2013 roku i “Il corpo Folle / Szalone ciało” z 2019 roku, podąża ścieżką poetycką wraz z mistrzem Guido Oldanim, ojcem Realizmu Terminalnego. Jej niepublikowane prace znajdują się w archiwum laboratorium RT.

Natura & natura

Il mondo è un grosso scatolone,
nelle specie confeziona la Natura
rotolando eternamente intorno al sole.
Una doccia annaffia l’abito del verde
che via via si indossa ogni stagione.
Dall’armadio della flora,
come maschera
il fogliame dona,
disegnando i profili della terra.
Come un vecchio frigorifero staccato
il ghiacciaio scioglie il cioccolato
in un lento movimento dentro al tempo.

Natura i przyroda

Świat to wielkie pudło
gatunków, które pakuje do niego Natura
wiecznie kręcąca się wokół słońca.
Prysznic podlewa sukienkę zieleni,
którą stopniowo przywdziewa się co sezon.
Z szafy flory,
tak jak maska
liście przyozdabiają
rysowane kontury ziemi.
Jak stara wyłączona lodówka
lodowiec topi czekoladę
poruszając się wolno w czasie.

Cinema vuoto

Sono pensierosa
i tempi rumoreggiano in poca aria.
Un vento caldo spazzola la mente
allenata come fosse una palestra
impasto olio e luce
e dipingo uno spicchio di finestra.
La parete è un cinema vuoto
dove danno l’ultimo film muto
e i corpi degli altri, manichini
saltellano a due metri di distanza.
Corrono nel perimetro della mascherina
le parole in varechina.

Puste kino

Jstem zamyślona
czasy hałasują w niewielkiej ilości powietrza.
Ciepły wiatr omiata umysł,
wyćwiczona jakby to była siłownia
mieszam olej ze światłem
i maluję fragment okna.
Ściana to puste kino,
w którym wyświetlają ostatni film niemy,
a ciała innych – manekiny
podskakują w odległości dwóch metrów.
Biegają po obwodzie maseczki
słowa w wybielaczu.

Annachiara Marangoni

Tutti i diritti riservati all’autrice / Prawa autorskie zastrzeżone