Tamali Neogi – in tre lingue. A cura di Irma Kurti. Dal progetto “Poesia senza frontiere” della Fondazione Culturale “Ithaca” in Spagna.
RACCONTO DI UNA MOGLIE FEDELE
Quando sei volata verso una terra lontana di montagne blu,
non piansi a dirotto come fanno le mogli fedeli,
non mi abbandonai a una solitudine estrema piena di fantasmi,
perchè il profumo del tuo corpo era ancora accanto a me.
Nel nostro nido e sulla cima del maggiociondolo,
ero ancora in attesa dei piccoli morsi d’amore
che avresti potuto darmi.
Immerso nella luce del mattino, inizio la giornata,
sfogliando le pagine dei libri sacri; tutto va bene.
A pranzo la quotidiana attesa degli amici,
Nei pigri pomeriggi, i pensieri disegnano un intreccio di luci ed ombra.
Quando le stelle sono vicine, chi potrebbe litigare con la luna?
Come riuscire ad essere tristi?
Le nuvole mi insegnano a volare.
Ma quella notte quando la risata del vento entrò nella mia stanza
spegnendo le candele,
nelle preghiere della sera compresi,
lontano da me, le costole del mio amore
si spezzavano senza misericordia.
Quella notte arrivò la prima pioggia dell’anno
e da quel giorno, la pioggia cade
per scrivere un intero libro di sincero dolore.
La bellezza è di poco conforto, il cuore desolato,
La cima del maggiociondolo è ora la mia pira ardente.
Tamali Neogi, India
Traduzione Luca Benassi
Fotografia di Germain Droogenbroodt
___________________________________________________________________________________________________
TALE OF A FAITHFUL WIFE
When you winged to a distant land of blue mountains,
I didn’t weep badly as faithful wives do,
didn’t indulge in fictional loneliness like a few,
for you left your body scent with me.
I, in our nest on laburnum top,
awaiting the small bites of love
you might bring for me.
Bathed in morning light, I start my day,
turning leaves of holy scriptures; all be well.
For lunch daily waiting for friends,
in lazy afternoons, thoughts draw crisscross of light and shadow.
When stars are the neighbours, who could quarrel with the moon?
Where’s the chance to be sad?
Clouds teach me to fly.
But that evening when the guffaw of wind entered my room
and overturned my candles,
in evening prayers I understood,
far away from me, the ribs of my love,
were being broken mercilessly.
That night came the first rain of the year
and from that day, rain falls
to write a whole book of unfeigned sorrow.
Beauty soothes little, the desolate heart,
laburnum top is now my burning pyre.
Tamali Neogi, India
Picture by Germain Droogenbroodt
_________________________________________________________________________________________________
RRËFIMI I NJË GRUAJE BESNIKE
Kur fluturove në një tokë të largët malesh blu,
nuk qava shumë siç bëjnë gratë besnike,
nuk u zhyta në vetminë imagjinare si disa të tjera,
sepse ti më le aromën e trupit tënd.
Unë, në folenë tonë në majën e luleve të verdha,
prisja kafshatat e vogla të dashurisë
që ende mund të m’i sillje ti.
E larë në dritën e mëngjesit, e filloj ditën time,
duke kthyer fletët e shkrimeve të shenjta; gjithçka shkon mirë.
Për drekë pres çdo ditë miqtë,
në pasditet e qeta, mendimet kryqëzohen me hije dhe dritë.
Kur yjet janë fqinjët e mi, kush mund të grindet me hënën?
Mundësia për të qenë i trishtuar a ekziston?
Retë më mësojnë të fluturoj.
Por atë mbrëmje kur e qeshura e erës hyri në dhomën time
dhe i përmbysi qirinjtë,
në lutjet e mbrëmjes kuptova,
se larg meje, brinjët e dashurisë sime,
po thyheshin pa mëshirë.
Atë natë ra shiu i parë i vitit
dhe që nga ajo ditë, bie shi
për të shkruar një libër të tërë me më të sinqertin trishtim.
Bukuria e qetëson paksa, zemrën e shkretë,
turra ime e zjarrtë është tashmë maja e lules me ngjyrë të verdhë.
TAMALI NEOGI, INDIA
Fotografia nga Germain Droogenbroodt
Traduzione in albanese a cura di Irma Kurti
