Nuno Júdice- in tre lingue (Portogallo). Pittura di Biagio Fortini. Dal progetto “Poesia senza frontiere” della Fondazione Culturale “Ithaca” in Spagna
GENESI
Ogni poesia inizia al mattino. Anche
se la poesia non è visibile (il che significa un cielo piovoso)
la poesia è ciò che tutto spiega, dà luce
alla terra, al cielo e quando in mezzo vi sono le nuvole
– la luce è fastidiosa quando è eccessiva. Allora
la poesia sorge con la nebbia che si porta dietro il giorno;
passa attraverso i rami, canta con gli uccelli
e corre con i ruscelli che nessuno sa
da dove vengano e dove vadano.
la poesia racconta come tutto è fatto:
tranne sè stessa, inizia per caso con il grigio,
come questo mattino, e finisce, sempre per caso,
con il sole che spera di uscire e splendere.
Nuno Júdice, Portogallo, 1949-2024
traduzione di Germain Droogenbroodt e Luca Benassi
Pittura di Biagio Fortini, Italia
da “A Condescendência do Ser“, Assirio & Alvim, 1988
Dal progetto “Poesia senza frontiere” della Fondazione Culturale “Ithaca” in Spagna del poeta e traduttore di fama internazionale GERMAIN DROOGENBROODT.
ZANAFILLA
Çdo poezi fillon në mëngjes, me diellin. Edhe
kur poezia s’është e dukshme (që do të thotë qiell me shi)
ajo shpjegon gjithçka. Poezia i jep dritë
tokës, qiellit dhe me retë midis
– drita është e bezdisshme kur është me shumicë. Pastaj
poezia rritet me mjegullat që dita i zvarrit;
ajo rrëshqet ndër maja pemësh, këndon me zogjtë
dhe vrapon me përrenjtë që askush nuk e di
nga vijnë dhe ku shkojnë.
Poezia tregon se si është bërë gjithçka:
përveç vetes, e cila fillon nga një rastësi me ngjyrë gri,
si ky mëngjes, dhe mbaron, gjithashtu rastësisht,
me diellin që dëshiron mes reve të hyjë.
Nuno Júdice, Portugali, 1949-2024
nga “A Condescendência do Ser”, Assirio & Alvim, 1988
Pikturë nga Biagio Fortini, Itali
Nga projekti “Poetry without borders – “Poezia pa kufij” i Fondacionit Kulturor Ithaca në Spanjë drejtuar nga poeti, përkthyesi dhe botuesi i njohur i poezisë moderne ndërkombëtare Germain Droogenbroodt. Përkthimi në shqip nga Irma Kurti.
GENESIS
Every poem begins in the morning, with the sun. Even
if the poem is not visible (that means rainy sky)
the poem is what explains everything, it gives light
to the earth, to the sky and with clouds in between
– light is bothersome when it is excessive. Then
the poem rises with the mists that the day drags along;
it slips through the treetops, sings with the birds
and runs with the brooks that nobody knows
where they come from and where they go to.
The poem tells how everything is made:
except itself, which begins by a grey chance,
like this morning, and ends, also by chance,
with the sun wishing to break through.
Nuno Júdice, Portugal, 1949-2024
Translation Germain Droogenbroodt
from “A Condescendência do Ser”, Assirio & Alvim, 1988
Painting by Biagio Fortini, Italy
From the “Poetry without borders” project of the Ithaca Cultural Foundation in Spain, directed by the well-known international poet, translator, and publisher of modern poetry, GERMAIN DROOGENBROODT.
