Poesia bilingue: Il mondo poetico di Andrea Cerioli / Świat poetycki Andrea Cerioli’ego
Przekład z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.
Traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.
Andrea Cerioli, nato a Cremona nel 1961. Laureato in Lingue e Letterature Straniere Moderne con una tesi in letteratura russa, vive a Pavia dove insegna in una scuola secondaria di primo grado. Da sempre coltiva la passione per la poesia e la musica, mondi che si intrecciano nella sua visione espressiva. Oltre a scrivere, presenta libri di altri autori, condividendo con il pubblico il suo amore per la parola e per l’ascolto. “ I nomi del vuoto” è il titolo della sua silloge pubblicata per RP libri. Altre poesie sono inserite in antologie poetiche edite da Nerolatte edizioni.
*
Andrea Cerioli, urodzony w Cremonie w 1961 roku, ukończył studia na kierunku języków obcych i literatur nowożytnych, broniąc pracę magisterską na temat literatury rosyjskiej. Mieszka w Pawii, gdzie uczy w szkole średniej. Zawsze pielęgnował pasję do poezji i muzyki – światów, które splatają się w jego ekspresyjnej wizji. Oprócz pisania, prezentuje książki innych autorów, dzieląc się swoją miłością do słowa i słuchając innych wraz z publicznością. “I nomi del vuoto” (“Imiona pustki”) to tytuł jego tomu wierszy wydanego przez RP Libri. Inne poezje znajdują się w antologiach wydanych przez Nerolatte Edizioni.
ubriaco di luce il giglio guarda
lo specchio seminato di colori
lacrime di cuoio frustano l’aria
bevono il vento che azzanna i capelli
natura morta non di questo mondo
sigilla la finzione della nebbia
2026 inedita
*
odurzona światłem lilia wpatruje się
w lustro usiane kolorami
skórzane łzy smagają powietrze
piją wiatr, który gryzie ich włosy
martwa natura nie z tego świata
pieczętuje fikcję mgły
2026 niepublikowane
notte trasfigurata squarcia
con suoni mesti
giardini cupi
di avanguardie di campanule
nella musica di Schönberg
respiro lo sgomento
di una risposta ineludibile
da “I nomi del vuoto”
*
przemieniona noc rozdziera
smutnymi dźwiękami
mroczne ogrody
awangardowych dzwonków
w muzyce Schönberga
oddycham strachem
przed nieuniknioną odpowiedzią
z „Imion pustki”
impermanenza del sogno sventrato
la magnolia profuma di tormento
il giardino inerme nel vento
spegne l’acqua che beve la mente
non riesco a vedere le ombre
non riesco a cucire le carni
attendo sul sentiero sgualcito
la cagna infoiata che mi dissolva
da “I nomi del vuoto”
*
ulotność wypatroszonego snu
magnolia pachnie udręką
bezbronny ogród na wietrze
odbiera wodę, pożerającą umysł
nie widzę cieni
nie potrafię naprawić ciała
czekam na wydeptanej ścieżce
na nagrzaną sukę, która mnie rozproszy
z „Imion Pustki”
bevo acqua dalle mani di chi mise
il volto per nascondere la sete delle stelle
osservo la fiamma della montagna
recare sciami di silenzio
partorire angeli con ali spezzate
che irridono gli alberi che fischiano
e cantano con bocche sdentate
melopee ipnotiche e catartiche
quanto ancora devo salire per mangiare
il desiderio delle farfalle
per entrare nel palazzo sordomuto
saturo di conchiglie chiuse
vedere la musica brucare la morte
e attendere che la marea mi liberi
da “I nomi del vuoto”
*
piję wodę z rąk tego, który chowa
twarz, by ukryć pragnienie gwiazd
obserwuję płomienny zarys góry
niosący roje ciszy
rodzący anioły ze złamanymi skrzydłami,
które drwią z gwiżdżących drzew
i śpiewają bezzębnymi ustami
hipnotyczne i oczyszczające melodie
jak wysoko muszę się wspiąć, by pożywić się
pragnieniem motyli
wejść do głuchoniemego pałacu
pełnego zamkniętych muszli,
by ujrzeć, jak muzyka muska śmierć
i czekać na przypływ, który mnie uwolni
z “Imion Pustki”
cielo erratico di sette colori
scende nella voce
di chi urla la meraviglia
nell’erba rossa di sorrisi
canta il violino caduto
dal ruscello assetato di armonia
il sogno il silenzio l’assoluto
vestono il lago di ali
una donna guarda dalla finestra
svela i fiori del giardino
il suo seno
sfiora la luce lontana
apre alla pioggia i petali
incendia nella luce la sua danza
da “I nomi del vuoto”
*
siedmiokolorowe, chaotyczne niebo
zstępuje w głosie
tych, którzy krzyczą z zachwytu
w trawie czerwonej od uśmiechów
śpiewają skrzypce wydobyte
ze strumienia spragnionego harmonii
marzenie, cisza, absolut
odziewają jezioro w skrzydła
kobieta spogląda przez okno
odkrywa kwiaty ogrodu
jej pierś
muska odległe światło
rozpościera płatki na deszcz
rozpala swój taniec w świetle
Z „Imion Pustki”
il blu profondo
riempie la solitudine della sera
ubriaco di libri e follia
agguanto la luna
a guardia dell’ultimo pensiero
fragile come derive
di altalene nel bosco
abbaio alla luna
la musica del sacro
la nenia del Kyrie Eleison
di Charpentier mi commuove
come catarsi di onde
che bambini cantano
per salire sull’albero
da “ I nomi del vuoto”
*
głęboki błękit
syci samotność wieczoru
upojony książkami i szaleństwem
łapię księżyc
strzegący ostatniej myśli
delikatnej jak dryf
huśtawek w lesie
szczekam do księżyca
muzyka sakralna
kołysanka Charpentiera Kyrie Eleison
mnie wzrusza
jak katharsis fal,
które śpiewają dzieci,
by wspiąć się na drzewo
z “Imion pustki”
***
