Poesia bilingue: Versi poetici di Vittorio Ferrero / Poetyckie wersy Vittorio Ferrero
Tłumaczenie z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.
Traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.
***
Vittorio Ferrero è nato il 12 aprile 1956 a Torino, città dove vive. Dopo aver compiuto studi classici, si è laureato in Archeologia e Storia dell’Arte Greca. Ha insegnato nei licei dal 1979 al 2021. Scrive sin dagli anni dell’adolescenza. Da giovane ha recitato testi teatrali, in particolare di Ionesco. Nel 1987 ha pubblicato una raccolta di poesie, Tutto è perduto fuorché l’onirico, Rapida corsa
d’istanti bruciati, Torino, edizione privata. Nel 1990 ha pubblicato quattro pièces teatrali, riunite nel volume Theatropolis, Meditazioni sulla follia metropolitana, Bologna, Book editore. Ha collaborato a riviste, antologie poetiche, e cataloghi di mostre. Dal 2001 coordina Poesia in Progress, un gruppo di amici che si ritrovano periodicamente, da oltre vent’anni, per discutere di poesia e di letteratura, o per altre riunioni conviviali, quali caffè letterari e cene poetiche.
*
Vittorio Ferrero urodził się 12 kwietnia 1956 roku w Turynie, gdzie mieszka. Po ukończeniu studiów klasycznych ukończył archeologię i historię sztuki greckiej. W latach 1979-2021 uczył w szkole średniej. Pisze od wczesnej młodości. Jako młody człowiek występował w sztukach teatralnych, zwłaszcza Ionesco. W 1987 roku opublikował zbiór wierszy “Tutto è perduto fuorché l’onirico, Rapida corsa d’istanti bruciati” (Wszystko jest stracone oprócz marzenia, szybki wyścig spalonych chwil), wydany prywatnie w Turynie. W 1990 roku opublikował cztery sztuki, zebrane w tomie Theatropolis, “Meditazioni sulla follia metropolitana (Rozważania o metropolitalnym szaleństwie)”, wydanym przez Book Editore w Bolonii. Publikował w czasopismach, antologiach poezji i katalogach wystaw. Od 2001 roku jest koordynatorem Poesia in Progress, grupy przyjaciół, którzy spotykają się okresowo od ponad dwudziestu lat, aby dyskutować o poezji i literaturze lub uczestniczyć w innych spotkaniach, takich jak czytania w kawiarniach literackich i kolacje poetyckie.
***
“Cortesia cortesia cortesia chiamo,
e da nessuna parte mi risponde…” Folgore da San Gimignano
POESIA CHIAMO
Poesia, poesia, poesia chiamo,
ma da nessuna parte mi risponde…
Non rispondon poeti e poetesse,
né altri scrittor dall’invincibil noia!
Che invece poesia si nascondesse
forse in forre, burroni e vuote steppe?
o in mezzo al mar tra l’impeto dell’onde?
O nelle pieghe tra dolor e gioia,
che intesson la vita tra anni e affanni?
O forse tra i tesor del prete Gianni?
O nel vagheggiar isole lontane?
lontan dai tanti mal del viver nostro!
In una nuova e viva giovinezza,
che ci ridoni vita ed entusiasmi!
(inedita, 11 febbraio 2024)
*
„Uprzejmość, uprzejmość, uprzejmość wołam,
a nigdzie mi nie odpowiada…” Folgore z San Gimignano
WZYWAM POEZJĘ
Poezję, poezję, poezję wzywam,
a nigdzie mi nie odpowiada…
Nie odpowiadają poeci i poetki,
ani inni pisarze niezwyciężonej nudy!
A gdyby poezja była ukryta
może w wąwozach, parowach i pustych stepach?
lub w środku morza, wśród szumu fal?
Albo w fałdach między bólem a radością,
które tkają życie wśród lat i zmartwień?
A może pośród skarbów księdza Jana?
Albo w marzeniach o odległych wyspach?
z dala od wielu smutków naszego życia!
W nowej i pełnej wigoru młodości,
która przywraca życie i entuzjazm!
(niepublikowane, 11 lutego 2024 r.)
***
POESIA SOLA
La poesia è sola!
È lontana dalle aule di scuola,
ne è lontana, lontana, lontana
La poesia è nel mare,
la poesia è nel vento,
la poesia è nel rombo violento
che la tempesta preannuncia,
è nella burrasca,
è nella schiuma del mare
tra l’onde e gli scogli
È nel deserto
tra il vento e le dune
Si nutre del nulla
tra oasi e miraggi
La poesia è nella passione d’amore
che tutto travolge
che tutto sconvolge
e non ha mai fine
(inedita, dicembre 2025)
*
POEZJA SAMA
Poezja jest sama!
Jest daleko od szkolnej klasy,
jest daleko, daleko, daleko stąd
Poezja jest w morzu,
poezja jest w wietrze,
poezja jest w gwałtownym ryku,
który zwiastuje burzę,
jest w burzy,
w morskiej pianie
między falami a skałami
na pustyni
między wiatrem a wydmami
Żywi się nicością
między oazami a mirażami
Poezja jest w namiętności miłości,
która wszystko przytłacza,
która wszystko wywraca
i nigdy się nie kończy
(niepublikowane, grudzień 2025)
***
LA FINE DEL BUON GUSTO
“È finito – sbottai – è finito! Non è più!”
“Ma che vai cianciando? chi più non c’è?
Che vai dicendo? Ora o mai più?”
Domandaron irridenti gli astanti
tra risate e fieri lazzi.
“È finito, è finito il Buon Gusto!
esclamai – E ci ha lasciati!
Voi vi affannate intorno ad un malato
che già da tempo ormai è trapassato!
Ancor v’arrovellate
nello studio di sterili eleganze
sempre più confinate
entro le soglie delle vostre stanze.
Uscite, andate in giro per il mondo:
Guardate quale conto
si faccia del sussiego,
della vostra sottil boria di esteti!
Ammirate, orsù, le colate di cemento,
i restauri pacchiani e demenziali,
la folla che va avanti spintonando,
i vestiti più sciatti che vedrete…
Evviva il regno del Cattivo Gusto!
Ma or pensiamo all’estrema dimora
che avrà alfine il Buon Gusto:
lungi dai camposanti,
ricettacolo, ahimè, del gusto più demente!
Rifugio troverà infine il Buon Gusto
tra le aspre rupi di valli montane,
in remote oscurità di selve lontane,
sarà inaccessibile, distante:
lo scoprirà forse in un evo venturo,
coraggioso un cavaliere errante,
un dì lontano, lontano nel futuro…
Sarà forse come la coppa del Graal
in attesa di un nuovo Perceval!
(da “Tutto e perduto fuorché l’onirico”, 1987, con varianti recenti 2025)
*
KONIEC DOBREGO SMAKU
„Koniec” – wyrzuciłem z siebie – „Koniec! Koniec!”
„O czym ty bredzisz? Kto odszedł?
Co ty mówisz? Teraz albo nigdy?”
Przechodnie pytali drwiąco,
pośród śmiechu i ostrych żartów.
„Koniec, koniec Dobrego Smaku!”
krzyknąłem. „Odszedł od nas!
Trwacie nad chorym,
który dawno nie żyje!
Wciąż się dręczycie
studiując jałową elegancję
coraz bardziej zamknięci
w progach waszych pokoi.
Wyjdźcie, wyjdźcie w świat:
Zobaczcie, jaki rachunek
zostaje złożony wyniosłości,
waszej subtelnej, estetycznej arogancji!
Podziwiajcie, no dalej, wylewanie betonu,
tandetne i szalone renowacje,
tłumy przepychające się,
najbrudniejsze ubrania, jakie kiedykolwiek zobaczycie…
Niech żyje królestwo Złego Smaku!
Ale teraz pomyślmy o miejscu wiecznego spoczynku,
które w końcu znajdzie Dobry Smak:
daleko od cmentarzy,
pojemnika, niestety, najbardziej szalonego gustu!
Dobry Smak w końcu znajdzie schronienie
pośród urwistych klifów górskich dolin,
w dalekim mroku odległych lasów,
będzie niedostępny, w oddali:
być może w przyszłości,
odważny błędny rycerz go odkryje,
pewnego dnia, w dalekiej, dalekiej przyszłości…
być może będzie jak puchar Graala,
czekający na nowego Percevala!
(z “Wszystko jest stracone oprócz marzenia”, 1987, z najnowszymi poprawkami z 2025)
***
IMMAGINARIA
Camminammo da soli
sui campi del nulla,
vagammo nel sole e nella notte,
nella campagna assolata
isolata tra isole d’ombra:
il refrigerium!
Sulla strada
on the road,
ma non eravamo Kerouac…
Senza essere famosi
senza essere nessuno,
senza essere Odisseo: Nessuno!
Giovani e soli
o tra nebbie e soli,
sognammo rivoluzioni,
esportammo eccezioni,
rifiutammo situazioni…
accezioni, intrusioni…
Camminammo!
Vaghiamo ancora…
(poesia del 1980 rivista in anni più recenti, da “Tutto e perduto fuorché l’onirico”)
*
WYMYŚLONA
Wędrowaliśmy samotnie
przez pola nicości,
wędrowaliśmy w słońcu i nocą,
poprzez słoneczną wieś
odosobnioną pośród wysepek cienia:
ochłodzenie!
Na drodze
on the road,
ale nie byliśmy Kerouac’kiem…
Nie byliśmy sławni,
nie byliśmy niczym,
nie byliśmy Odyseuszem: Nikim!
Młodzi i samotni
lub pośród mgieł i samotności,
śniliśmy o rewolucjach,
eksportowaliśmy wyjątki,
odrzucaliśmy sytuacje…
wartości, intruzów…
Szliśmy!
Wciąż wędrujemy…
(wiersz z 1980 roku, poprawiony w ostatnich latach, z „Wszystko stracone, oprócz marzenia”)
***
